هر چه می خواهد دل تنگم میگم!!!!!!!!!
روی هر پله که باشی خدا یه پله از تو بالاتره نه بخاطر اینکه خداست بخاطر اینکه دستتو بگیره.
سلام بعد یک قرن آپ نکردن،میخوام شروع آپای نسل جدیدمرو با شعرهای نوی سهراب سپهری و قیصر امین پور و فریدون مشیری شروع کنم چون این سه شاعر بزرگرو خیلی خیلی دوس دارم بعضی از قسمت های شعرهای این بزرگانرو که خودم خیلی دوس دارم مینویسم امیدوارم خوشتون اومده باشه،منتظر ای جاده های گمشده در مه ای روزهای سخت ادامه از پشت لحظه ها به درآیید ! ای روزهای آفتابی !(قیصر)[این شعرو بخاطراین اول نوشتم که روزهای آفتابیه من شروع شدن!!!!!!!] زندگی«هندسه ی»ساده و یکسان نفس هاست.هر کجا هستم،باشم، آسمان مال من است. پنجره،فکر،هوا،عشق،زمین،مال من است. چه اهمیت دارد،گاه اگر می رویند قارچ های غربت؟(سهراب) زن زیبای جذامی را،گوشواری دیگر خواهم بخشید. کور را خواهم گفت:چه تماشا دارد باغ ! دوره گردی خواهم شد،کوچه ها را خواهم گشت، جار خواهم زد:آی شبنم،شبنم،شبنم. رهگذاری خواهد گفت:راستی،شب تاریکی است، کهکشانی خواهم دادش. روی پل دخترکی بی پاست،دب اکبر را بر گردن او خواهم آویخت.(سهراب)
پشت هیچستان جایی است. پشت هیچستان رگهای هوا،پر قاصدهایی است که خبر می آرند،از گل واشده ی دورترین بوته یخاک. روی شن ها هم،نقش سم اسب سواران ظریفی است که صبح به سر تپه یمعراج شقایق رفتند. پشت هیچستان،چتر خواهش باز است: تا نسیم عطشی در بن برگی بدودزنگ باران به صدا می آید. آدم اینجا تنهاست و در این تنهایی،سایه ی نارونی تا ابدیت جاری است. به سراغ من اگر می آیید،نرم و آهسته بیایید،مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من.(سهراب) اندکی صبر،سحر نزدیک است هر دم این بانگ برآرم از دل: وای این شب چقدر تاریک است !(سهراب) بیایید از سایه روشن برویم،بر لب شبنم بایستیم در برگ فرود آییم و اگر جاپایی دیدیم، مسافر کهن را از پی برویم،برگردیم و نهراسیم، در ایوان آن روزگاران نوشابه یجادو سرکشیم برخیزیم و دعا کنیم:لب ما شیار عطر خاموشی باد !(سهراب) تو با خون و عرق این جنگل پژمرده را رنگ و رمق دادی تو با دست تهی با آن همه طوفان بنیان کن درافتادی تو را با کوچیدن از این خاک،دل برکندن از جان است تو را با برگ برگ این چمن،پیوند پنهان است من اینجا ریشه در خاکم من اینجا تا نفس باقیست می مانم من از اینجا چه می خواهم نمی دانم من اینجا روزی آخر،از دل این خاک با دست تهی گل برمی افشانم من اینجا روزی آخر از ستیغ کوه چون خورشید،سرود فتح می خوانم و می دانم تو روزی بازخواهی گشت.(فریدون) این بذله ها و نادره ها و لطیفه ها ،اینها چه می شوند؟ چیزی پس از غروب،چیزی پس از غروب من،آیا،بر باد می روند؟ یا هرکجا که ذره ای از جان من بجاست؛ در سنگ،در غبار،در هیچ،هیچ مطلق،همراه با من اند !؟(فریدون) می توان کاسه ی آن تار شکست می توان فرمان داد:های ! ای طبل گران،زین پس خاموش بمان به چکاوک اما نتوان گفت:مخوان !(فریدون) همه تن چشم شد م، خیره به دنبال تو گشتم ، شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجود م، شدم آن عا شق دیوانه که بودم . در نهانخانه جانم ، گل یاد تو ، درخشید باغ صد خاطره خندید ، عطر صد خاطره پیچید: یادم آمد که شبی باهم از آن کوچه گذشتیم پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم ساعتی بر لب آن جوی نشستیم. تو ، همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت. من همه ،محو تماشای نگاهت . آسمان صاف و شب آرام بخت خندان و زمان رام خوشه ماه فرو ریخته در آب شاخه ها دست بر آورده به مهتاب شب و صحرا و گل و سنگ همه دل داده به آواز شباهنگ یادم آید :تو به من گفتی : - ( از این عشق حذر کن) ! لحظه ی چند بر این آب نظر کن ، آب ،آیینه عشق گذران است، تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است؛ باش فردا ،که دلت با دگران است! تا فراموش کنی ،چندی از این شهر سفر کن!) با تو گفتم : (حذر از عشق ! – ندانم سفر از پیش تو ، هرگز نتوانم ، نتوانم! روز اول،که دل من به تمنای تو پر زد چون کبوتر ، لب بام تو نشستم تو به من سنگ زدی، من نه رمیدم، نه گسستم...) باز گفتم که:( توصیادی ومن آهوی دشتم تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم حذر از عشق ندانم ،نتوانم !) اشکی از شاخه فرو ریخت مرغ شب ،ناله تلخی زد و بگریخت ... اشک در چشم تو لرزید ماه برعشق تو خندید یادم آید که :دگر از تو جوابی نشنیدم پای در دامن اندوه کشیدم. نگسستم، نرمیدم. رفت در ظلمت غم،آن شب و شب های دگر هم، نه گرفتی دگر از عالم آزرده خبر هم ، نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم ... بی تو، اما، به چه حالی من از آن کوچه گذشتم !(فریدون)
سلام سلام به همه ی دوستای خوبم
نظرای پرمحبتتون هستم.ای روزهای خوب که در راهید
زندگی،گل به «توان»ابدیت،زندگی،«ضرب»زمین در ضربان دلها،خواهم آمد،گل یاسی به گدا خواهم داد.به سراغ من اگر می آیید،پشت هیچستانم.نیست رنگی که بگوید با مندر هوای دوگانگی،چهره ها پژمردتو از این دشت خشک تشنه روزی کوچ خواهی کرد و اشک من ترا بدرود خواهد گفت.این نکته های رنگین،این قصه های نغزمی توان رشته ی این چنگ گسستبی تو، مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم ،
خوب دیگه تموم شدنظر یادتون نره
آرامشی عطا فرما تا بپذیرم آنچه را که نمیتوانم تغییر دهم
و شهامتی تا تغییر دهم آنچه را که میتوانم
و دانشی تا بدانم تفاوت این دو را.
(((دکتر علی شریعتی)))
